1Навучаньне Этана Эзрахі. Пра міласэрнасьць ГОСПАДА буду сьпяваць вечна; з пакаленьня ў пакаленьне буду апавядаць пра вернасьць Тваю вуснамі маімі.
2Бо я сказаў: «Навечна збудаваная міласэрнасьць, на нябёсах Ты ўгрунтаваў вернасьць Тваю».
3«Я заключыў запавет Мой з выбранцам Маім, прысягнуў Давіду, слузе Майму:
4“На вякі ўгрунтую насеньне тваё, збудую пасад твой з пакаленьня ў пакаленьне”». (Сэлях)
5І нябёсы славяць цуды Твае, ГОСПАДЗЕ, і вернасьць Тваю — у царкве сьвятых.
6Бо хто параўнаецца ў аблоках з ГОСПАДАМ? Хто падобны да ГОСПАДА сярод сыноў Божых?
7Бог гэтак страшлівы на нарадзе сьвятых, і страшны для ўсіх, што вакол Яго.
8ГОСПАДЗЕ, Божа Магуцьцяў, хто гэтакі моцны, як Ты, ГОСПАДЗЕ? І вернасьць Твая навакол Цябе.
9Ты пануеш над узьнёсласьцю мора, і калі хвалі ўздымаюцца, Ты іх сьцішаеш.
10Ты скрышыў Рагава, быццам параненага; рамяном моцы Тваёй Ты раскідаў ворагаў Тваіх.
11Тваё ёсьць неба, і Твая — зямля; сусьвет і ўсё, што ў ім, Ты заснаваў.
12Поўнач і поўдзень — Ты іх стварыў; Табор і Гермон радуюцца дзеля імя Твайго.
13Рамяно Тваё магутнае; рука Твая дужая, узьнятая правіца Твая.
14Праведнасьць і суд — падставы пасаду Твайго; міласэрнасьць і праўда ідуць перад абліччам Тваім.
15Шчасьлівы народ, які ведае трубны голас Твой. ГОСПАДЗЕ, яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго!
16У іменьні Тваім будуць радавацца яны ўвесь дзень, і праведнасьцю Тваёй будуць узвышаны.
17Бо Ты — краса сілы іхняй, і праз ласку Тваю ўзьняты рог наш.
18Бо ад ГОСПАДА шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраіля валадар наш.
19Тады, гаворачы ў відзежы да багабойнага Твайго, Ты сказаў: «Я даў успамогу волату, узвысіў юнака з народу.
20Знайшоў Я Давіда, слугу Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
21Рука Мая ўмацуе яго, і рамяно Маё ўзмоцніць яго.
22Не пераможа вораг яго, і сын беззаконьня не асіліць яго.
23І Я скрышу перад абліччам ягоным тых, што прыгнятаюць яго, а тых, што ненавідзяць яго, павалю.
24І будзе вернасьць Мая і міласэрнасьць Мая з ім, і ў імя Маё ўзьнясецца рог ягоны.
25І Я палажу руку ягоную на мора, а правіцу ягоную — на рэкі.
26Ён будзе клікаць Мяне: “Ты — Айцец Мой, Ты — Бог мой і скала збаўленьня майго!”
27Я зраблю яго першародным, найвышэйшым між валадароў зямлі.
28На вякі захоўваючы, захаваю для яго міласэрнасьць Маю, і запавет Мой з ім будзе верным.
29І Я зраблю, што насеньне ягонае будзе трываць вечна, і пасад ягоны — як дні нябёсаў.
30Калі сыны ягоныя пакінуць Закон Мой і ня будуць хадзіць паводле судоў Маіх,
31калі парушаць пастановы Мае і прыказаньняў Маіх ня будуць захоўваць,
32Я наведаю правіны іхнія з кіем, і беззаконьні іхнія — з пакараньнямі,
33але міласэрнасьці Маёй не забяру ў яго, і вернасьці Маёй ня здраджу.
34Не парушу Я запавету Майго і таго, што выйшла з вуснаў Маіх, не зьмяню.
35Я пакляўся [адзін] раз у сьвятасьці Маёй, што не схлушу Давіду.
36Насеньне ягонае будзе на вякі, і пасад ягоны — як сонца перада Мною.
37Як месяц будзе ўмацаваны ён на вякі, а сьведка ў небе — верны». (Сэлях)
38Але Ты пакінуў і пагрэбаваў, адвярнуўся ад памазанца Твайго!
39Ты пагардзіў запаветам са слугою Тваім, кінуў на зямлю дыядэму ягоную.
40Ты збурыў усе загарадкі ягоныя, прывёў загубу ў замкі ягоныя.
41Усе, што праходзілі дарогаю, рабавалі яго; ён стаўся ганьбаю для суседзяў сваіх.
42Ты ўзьняў правіцы тых, якія перасьледавалі яго, і ўзрадаваў усіх ворагаў ягоных.
43Ты назад павярнуў джала мяча ягонага і ня даў перамогі ў вайне,
44Ты прыбраў бляск ягоны і пасад ягоны паваліў на зямлю.
45Ты скараціў дні маладосьці ягонай, ганьбай пакрыў яго. (Сэлях)
46Як доўга, ГОСПАДЗЕ? Ці назаўсёды Ты будзеш хавацца? Ці будзе палаць, як агонь, ярасьць Твая?
47Узгадай, які век мой, якой марнасьцю Ты стварыў усіх сыноў чалавечых!
48Хто з людзей можа жыць і ня ўгледзіць сьмерці? Хто выбавіць душу сваю з рукі пекла? (Сэлях)
49Дзе, Госпадзе, даўнейшая міласэрнасьць Твая, як Ты прысягаў Давіду ў вернасьці Тваёй!
50Узгадай, Госпадзе, ганьбу слугаў Тваіх, што ў нутры я нашу ад усіх народаў шматлікіх,
51якою зьневажаюць ворагі Твае, ГОСПАДЗЕ, якой зьневажаюць сьляды памазанца Твайго!
52Няхай будзе дабраслаўлёны ГОСПАД на вякі. Амэн! Амэн!