1«Якія прыгожыя ногі твае ў сандалах, дачка шляхетная! Выгін клубоў тваіх як аздобны абруч, які зроблены рукою майстра.
2Улоньне тваё — як чаша круглая, ніколі не забракне ў ёй віна мяшанага; жывот твой — як сноп пшаніцы, абстаўлены лілеямі.
3Двое грудзей тваіх — як двое казьлянятаў, блізьнятаў сарны.
4Шыя твая — як вежа з косьці слановае. Вочы твае — як сажалкі ў Хешбоне, каля брамы Бат-Раббім. Нос твой — як вежа Лібану, што глядзіць у бок Дамаску.
5Галава твая над табою — як Кармэль, а валасы на галаве тваёй — як пурпур. Валадар зьвязаны косамі [тваімі].
6Якая ты прыгожая і якая прыемная, каханая, у асалодзе [тваёй]!
7Стан твой [гонкі], як пальма, а грудзі — як гронкі [вінаградныя].
8Я сказаў: “Узьлезу я на пальму і схаплю гронкі яе”, і будуць грудзі твае як гронкі вінаградныя, і пах подыху твайго — як [пах] яблыкаў.
9Вусны твае — як віно найлепшае, якое ліецца да любага, асалоджваючы вусны стомленыя».
10«Я [належу] любаму майму, і да мяне памкненьне ягонае.
11Прыйдзі, любы мой, пойдзем у поле, пераначуем за горадам.
12Устанем раніцай, наведаем вінаграднікі, паглядзім, ці заквітнеў вінаград, ці распусьціліся кветкі ці цьвітуць дрэвы гранатовыя, там я дам табе каханьне маё.
13Мандрагоры разьліваюць водар, у дзьвярах нашых усякія плады адборныя, новыя і старыя, якія я, любы мой, захавала для цябе».