1І адказаў Элігу, і сказаў:
2«Што ты лічыш слушным, калі ты сказаў: “Праведнасьць мая большая, чым у Бога”?
3Бо ты сказаў: “Што за карысьць мне і што я атрымаю з гэтага, чым калі б я грашыў?”
4Я адкажу табе словамі, і сябрам тваім з табою.
5Паглядзі на неба і пабач; паглядзі на аблокі, яны вышэйшыя за цябе.
6Калі ты саграшыш, што зробіш ты Яму? І калі грахі твае памнажаюцца, чым ты зашкодзіш Яму?
7А калі будзеш праведны, што дасі Яму? Або што Ён атрымае з рукі тваёй?
8Чалавеку, падобнаму да цябе, ліхота твая [шкодзіць], а праведнасьць твая [патрэбна] сыну чалавечаму.
9Ад мноства прыгнятальнікаў яны галосяць, з прычыны [цяжкага] рамяна моцных.
10Але [ніхто] ня кажа: “Дзе ж Бог, Які стварыў мяне, Які дае сьпевы ўначы,
11Які вучыць нас болей, чым жывёлаў зямных, і больш, чым птушак нябесных, робіць нас мудрымі?”
12Там яны лямантуюць, але Ён не адказвае ім з прычыны пыхлівасьці злачынцаў.
13Толькі марноты ня слухае Бог і ня бачыць Усемагутны.
14Хоць ты сказаў, што ня бачыш Яго, разгляд [справы] — перад абліччам Ягоным, і ты чакай на Яго.
15І цяпер, калі не палае гнеў Ягоны, Ён не зважае зашмат на нягоднасьць.
16Надарма Ёў адчыніў вусны свае і множыць прамовы бяздумныя».